Logo Paswoord

Luc GeysenDe coureur die commissaris werd

Peltenaar Luc Geysen wikt en weegt de WK-fietsen in Yorkshire

Terwijl Dylan Teuns en Tim Wellens Spaanse bergen en Canadese heuvels plat fietsten om hun WK-selectie af te dwingen, was één Limburger al lang zeker van zijn aanwezigheid in Yorkshire. Zijn naam: Luc Geysen uit Pelt. Als koerscommissaris, zeg maar wielerscheidsrechter, leidt hij al 35 jaar wedstrijden wereldwijd in goede banen. Letterlijk én figuurlijk.  Soms hard voor de wielrenners op hun tocht, maar altijd met een hart voor het wielrennen als sport. “Ik straf nooit met de glimlach, maar het reglement is geen vodje.” Een man uit één stuk dus, ook in zijn functie als voorzitter van de Limburgse jeugdafdeling.

Neus aan neus met een ziedende Lance Armstrong? Er zijn er niet veel die het woedende wit uit de ogen van de gevallen Amerikaan keken, maar Luc Geysen doorstond de storm.  “Dat verhaal met Lance Armstrong is een memorabel moment uit mijn loopbaan”, steekt Luc Geysen meteen van wal. “Op zich had ik een goed contact met hem. Maar op de laatste dag in de Tour van 2010 bood hij zich met zijn Radioshack-ploeg plots in zwarte pakken aan. Dat mag niet, daar zijn zeer duidelijke vestimentaire reglementen voor, maar de Texaan legde zich daar niet goedschiks bij neer. Met 25 camera’s op ons gericht, maakte ik hem duidelijk dat de regels voor een zevenvoudige Tourwinnaar niet anders zijn dan voor andere renners. Bij de officieuze start vertrokken ze alsnog in hun zwarte tenue. Ik had ze gewaarschuwd dat ik ze allemaal uit de koers zou halen zodra ze kilometerpaal nul passeerden. Twee kilometer voor de officiële start wisselden ze dan toch van kledij. Ik zweer het, ze waren er allemaal uitgevlogen indien nodig. Net als de renners, wil ik mijn job als UCI-commissaris op een topniveau uitvoeren en dan moet je altijd koel en beredeneerd blijven.”

Citaat: “De regels voor een zevenvoudig Tourwinnaar zijn niet anders dan voor een andere renner”

Luc Geysen belichaamt het UCI-reglement en waakt met zijn team over de organisatorische correctheid en de veiligheid van een wedstrijd. “Wij checken de inschrijvingen, de verzekeringen, het prijzengeld, het verloop van de wedstrijd en de veiligheid van het parcours. Daar gaat niets of niemand boven. Op de Aziatische continentale kampioenschappen in Bahrein zat er een gevaarlijke passage in de route. Men stuurde de renners via een smalle strook en een muur met uitstekende U-ijzers. Ik stelde mijn veto en eiste veiligheidsmaatregelen. Men probeerde me wat te lijmen maar dat pakte niet. Het was oplossen of opkrassen. Uiteindelijk werd de strook netjes afgezet en liet ik de wedstrijd starten. Er wordt niet gesold met de veiligheid van de renners, nooit. Zo moest ik ooit sprinter Marc Renshaw diskwalificeren na aanhoudende kopstoten en gevaarlijke manoeuvres tijdens een spurt. Ongelooflijk hoe hij tekeer ging. Dat is onverbiddelijk eruit. En weet je wat mooi is? Terwijl je in eerste instantie de boeman bent, kwam hij zich ’s anderendaags excuseren en gaf hij me gelijk. Ik profiteer daarbij van het feit dat ik zowat alle facetten in de wielrennerij heb doorlopen. Ik was renner tot op de drempel van het profbestaan. Ik sleutelde ook aan fietsen, was sponsor, ploegleider, was en ben terug jeugdvoorzitter, enz. Ik kan me perfect inleven in de denkwijze van al die partijen en dat helpt in het correct beoordelen van situaties.”

Citaat: “Er wordt niet gesold met de veiligheid van renners, nooit”

Wielrennen is geen voetbal, dat is al lang duidelijk. Ook wat bezoldiging van de wedstrijdleiding betreft. Terwijl de scheidsrechters in het internationale profvoetbal voltijds betaald worden, voeren UCI-commissarissen feitelijk een uit de hand gelopen hobby op het allerhoogste niveau uit. “Buiten de terugbetaling van verblijfs- en vervoerskosten, werken wij helemaal gratis… én gepassioneerd”, weet Geysen. Al 48 jaar doe ik dat zo, net zoals de ongeveer 340 andere wielercommissarissen wereldwijd. Alhoewel, blijkbaar is die passie niet altijd van mijn gezicht te lezen (lacht). Als UCI-commissaris moet je je neutraal opstellen. Natuurlijk ben ik ook wielersupporter, maar ik mag dat niet uitbundig tonen. Ik herinner me nog de commentaar van Michel Wuyts bij de eerste overwinning van Tom Boonen in de Ronde van Vlaanderen. Ik stak met mijn ‘zuur’ gezicht door het dak van de jurywagen, toen Tom zijn armen in de lucht zwierde. Wuyts zag dat en zei ‘dat ik precies niet gelukkig was dat Boonen won’. Natuurlijk wel, maar ik kan daar toch niet staan juichen zoals organisator Leo Van Vliet deed toen Mathieu Van der Poel de Amstel Gold Race won? Dat is absoluut niet professioneel. Nog een ander voorbeeld: vaak vloek je zelf wanneer een smaakmaker in de kopgroep lek rijdt. Je gunt hem zo snel mogelijk de aansluiting vooraan, maar de jury kan absoluut niet toelaten dat het onreglementair achter de wagens gebeurt. Of erger nog, dat een renner aan een wagen gaat hangen. Vincenzo Nibali werd eens om die reden uit de Vuelta gezet. Niet door mij want ik was geen wedstrijdcommissaris. Weet je wat er daarna gebeurde? Een week later bood hij zich aan bij de GP Plouay als vervangwedstrijd voor de Vuelta. Toen stootte hij wél op mij als wedstrijdleider… en hij kreeg meteen een startverbod. Het UCI-reglement zegt namelijk dat een geschorste renner gedurende de duur van de wedstrijd waarin hij geschorst werd geen andere races mag rijden. Dat is toch duidelijk, hè? En toch proberen. Tja…”

Citaat: “Ik kan als neutrale UCI-commissaris toch niet staan juichen met een overwinning van Tom Boonen? Dat is niet professioneel.”

Luc Geysen is een murenbouwer en een murensloper, tegelijkertijd. Als voormalig manager bij Wienerberger, de grootste bouwfabrikant ter wereld, ontwikkelde hij prefabmuren. Een internationaal succesrijk product en hij geeft producent Frame Products ook nu nog altijd raad via zijn zelfstandig adviesbureau. In zijn ‘wielerleven’ daarentegen is hij een murensloper, zeker in de functie van provinciaal jeugdvoorzitter. “Kijk, ik probeer in alles wat ik doe het beste uit mezelf te halen. Altijd met een doel voor ogen, gebaseerd op facts en figures en met een analytisch aanpak als er problemen opduiken. Ik wil een verbindingsman zijn en het Limburgse wielrennen optillen door alle partijen rond de tafel te brengen. Dat was in het verleden niet altijd het geval, bijvoorbeeld wanneer wedstrijdorganisatoren, bestuursleden of ploegleiders niet met elkaar door één deur kunnen. Die muren moeten weg, simpel. En we moeten durven groeien, de wedstrijden toegankelijker maken en afstappen van betuttelende reglementen. Nochtans is het Limburgse wielrennen wel flink in kwaliteit opgeklommen. Nog niet zo lang geleden bestond onze provincie nauwelijks op de weg en in het veld. Nu spreken we wel mee, met sterke renners als Teuns, Wellens, Philipsen, maar ook Ben Hermans en Quinten Hermans.”

—————————–

Randje: Geysen in gegevens en getallen

Luc Geysen is de man van feiten en cijfers. Ook over hem zijn er flink wat statistieken te verzamelen. In het kort: hij was 6x UCI-commissaris in de Tour, 3x in de Vuelta en 2x in de Giro. Voorts ook meermaals op zowat alle World-Tour-wedstijden, procontinentale wedstrijden en veldritten, behalve in Milaan-San Remo en de Ronde van Lombardije. Tijdens drie weken Tour onderwerpt hij in totaal 4500 fietsen aan een grondige inspectie, wat neerkomt op een slordige 215 fietsen per dag. In al die jaren ontdekte hij 1x mechanische doping, bij veldrijdster Femke Van den Driessche. Momenteel is hij ook UCI-instructeur en leidt hij in het kader van internationalisering ‘exotische’ opvolgers op uit Estland, Hongkong, Costa Rica, Ivoorkust, Japan en Colombia.

——————————

Voorstelling

Luc Geysen, 61 jaar
41 jaar getrouwd met Agnes
Vader van Inge (35) en Rob (32)
Grootvader van 4, bijna 5 kleinkinderen
Beroep: zelfstandig adviseur in de bouw
Hobby’s: UCI-commissaris en Voorzitter Limburgse jeugdafdeling

Bekijk hier het gepubliceerde artikel en de daarbij horende foto.

Menu