Logo Paswoord

Marleen WintersMarleen Winters

Woonplaats: Meeuwen
Leeftijd: 49
Getrouwd met Rob Loos
Twee zonen: Sam (19) en Mats (18)
Beroep: opvoedster in VZW De Oever, afdeling dagcentrum De Sluis, Heusden
Hobby’s: fietsen bij De Doortrappers en met echtgenoot, koken, bakken

 

 

Fietsen v/door het leven

Marleen Winters fietst met een dwarslaesie

 ‘Het leven is zoals fietsen. Om in balans te blijven moet je in beweging blijven’. Het was natuurkundige Albert Einstein die het ooit noteerde. Het is Marleen Winters uit Meeuwen die het moedig in de praktijk omzet. Als gedreven sportieveling, toen ze nog over alle lichamelijke krachten beschikte. Als andersvalide sportvrouw, nadat een fietsongeval haar toekomst op de helling zette. Een verhaal van knokken, vechten en – in alle opzichten – de rug altijd opnieuw rechten.

12 juli 2015… De Europese ministers van Financiën ruziën over het noodlijdende Griekenland. Greg Van Avermaet wint met BMC de ploegentijdrit in de Tour. Duizenden festivalgangers feesten de vakantie tegemoet op Afro-Latino. Maar voor Marleen Winters uit Meeuwen valt de wereld van het ene moment op het andere stil. Letterlijk. Een onschuldig mountainbiketochtje in Winterberg, eindigt in een traumaziekenhuis in Dortmund. Het verdict is vreselijk hard. Een volledige dwarslaesie, waarbij het ruggenmerg ter hoogte van de borst kapot is en er vanaf dat punt ook complete verlamming optreedt.

“Het blijft moeilijk om over te praten”, vertelt Marleen. “We waren met de familie op vakantie in Winterberg. Tijdens een mountainbikeritje stuikte ik in een afdaling tegen de grond. Ik voelde meteen dat elke vorm van leven uit mijn lichaam sijpelde. Een beangstigende gewaarwording. Het begon in mijn benen en kroop zo omhoog. Ik was bij bewustzijn en dacht dat ik ging sterven, omdat de ene na de andere functie uitviel. Een helikopter vloog me over naar het traumaziekenhuis in Dortmund. Daar werd mijn rug met spoed gestabiliseerd. Uiteindelijk hebben ze me twaalf dagen in coma gehouden omdat ik ook nog een zware longontsteking kreeg. In Duitsland deed men er nogal gewoontjes over. ‘Het komt wel goed’, zeiden ze. Ondertussen hing mijn leven wel aan een zijden draadje maar mijn vechtlust trok me erdoor. De echte confrontatie volgde pas toen ik werd overgebracht naar het Sint-Jansziekenhuis in Genk. Dicht bij huis, maar mijn lichaam en mijn emoties deden zoveel pijn.”

Revalidatie en reïntegratie

“Handballen, lopen en fietsen, ik deed het allemaal”, gaat Marleen verder. “Ik heb altijd graag de sportieve grenzen van mijn lichaam verkend. Tijdens mijn fietstochtjes met de vriendinnen van mijn club De Doortrappers, of samen met mijn man Rob. Samen zijn we vaak met de fiets eropuit getrokken, bijvoorbeeld in de Ardennen of in Luxemburg.  Dat doorbijten kwam van pas tijdens mijn revalidatie in Pellenberg. Zeven maanden heb ik er verbleven. En afgezien. Vooral dat is belangrijk om weten. Mensen zien mij in een rolstoel zitten en weten dat ik niet meer kan lopen. Maar ze beseffen niet dat rolstoelafhankelijk zijn niet het ergste is. Ik kan bijvoorbeeld nauwelijks rechtzitten. Kijk…”.  Marleen koppelt enkele armsteunen los en haar romp valt als een steen naar voren.… “Ik ben zoals een knipmes… Ik heb nauwelijks nog buik- en rugspieren die mijn lichaam controleren. Het kost mij enorm veel concentratie en energie om gewoon al rechtop te blijven, een hele dag lang. Ik moet mezelf voortdurend met mijn armen ondersteunen, wat zich dan weer wreekt in mijn nek en mijn schouders. Ach, ik wil niet klagen. Ik ben eigenlijk heel blij met wat ik wél kan.”

Warm vangnet

“In Pellenberg stimuleerden Rob en mijn fietsvriendinnen me al om op termijn terug de weg op te trekken”, vertelt Marleen verder. “Eerst met een elektrische aankoppelfiets die ik aan mijn rolstoel kan bevestigen om dagelijkse uitstapjes te doen. Vervolgens ook met een elektrische ligfiets, om opnieuw zondagse of midweekse tochtjes te doen. Ik denk dat ik er nooit aan begonnen was zonder hun onvoorwaardelijke steun. Want evident is het niet… Ik kan niet alleen in de ligfiets kruipen. Dus helpen Rob of mijn clubgenoten me daar mee. Ik wil echt benadrukken hoe dankbaar ik hen ben. Zij zorgen ervoor dat ik kan genieten en fietsen. Dat ik kan babbelen en lachen. Dat ik kan doen wat altijd belangrijk was voor mij: sporten. Fietsen kost mij veel energie maar geeft mij ook veel energie.”

Rob regelde ook de nodige verbouwingen in huis. Familie, vrienden en collega’s spaarden kosten nog moeite om Marleen te steunen en te helpen. De Doortrappers organiseerden een benefietactie die zo veel geld opleverde dat ze twee elektrische handbikes en een aangepast busje konden kopen. Meteen kocht Marleen ook haar vrijheid terug. Marleen: “En toch is er nog een gemis, hoe dankbaar ik ook ben voor alles wat de omgeving voor me doet. Ik zou graag eens enkele vrouwen ontmoeten die in een gelijkaardige situatie verkeren. Die hebben ervaren wat ik voel en denk, die hetzelfde hebben meegemaakt. Ik revalideerde in Pellenberg tussen de mannen, waar ik niet echt een band mee kon opbouwen omdat ze veraf woonden. Het zou me goed doen om te kunnen delen en wie weet weer bij te leren. Mochten ze contact willen opnemen, graag.”

Dromen

Het ongeval dwong Marleen om oude fietsdromen op te bergen, maar er kwam ook ruimte vrij voor nieuwe plannen. Marleen: “De droom was om eens een echte Alpen- of Pyreneeëncol te beklimmen in 2015, het jaar van mijn ongeval. Dat gaat niet meer. Ik kan hooguit 60 kilometer fietsen met af en toe een helling die ik puur op elektrische kracht kan ronden. Maar er is inderdaad een ander plan gerezen. Rob en ik hebben een tandem aangeschaft. Eentje waarmee hij kan trappen en sturen, terwijl ik met armkracht kan meehelpen. Ik zou graag met hem in Luxemburg gaan fietsen, waar we vroeger al zo vaak geweest zijn. Een héél mooi land.  Mijn werk als opvoedster bij De Sluis is nog belangrijk maar is door de omstandigheden iets minder prioritair. Ik heb met mijn directeur de afspraak dat ik zoek naar een gepaste jobinvulling. Ook dat is fijn. Ik heb de andere kant van het leven gezien en daarom smaakt mijn wekelijkse tas koffie met de fietsclub me zoveel beter. Ik heb zoveel moeten afgeven, maar dat blijft mijn klein genot.”

—————————————————

Randje over gezondheid

De lichamelijke gevolgen van Marleens ongeval gaan veel verder dan enkel de verlamming. Op 13 februari 2019 onderging ze een zware operatie om een Monti-stoma te laten plaatsen. Hierdoor wordt de blaas met de navel verbonden, zodat je via een kunstmatige uitweg kan sonderen. De operatie op zich verliep perfect, maar Marleen bleef hoge koorts maken. Het ziekenhuisverblijf werd verlengd en pas na twee weken onderzoek vond de uroloog de oorzaak. Door de verzwakte weerstand had zich een groot abces ontwikkeld, waardoor een nieuwe en dringende ingreep nodig was. Marleen Winters: “Bedoeling van de operatie was om het toiletgebeuren comfortabeler te maken. Voorheen moest ik telkens een transfer naar bed doen en meerdere handelingen uitvoeren om te kunnen sonderen. Vanuit de rolstoel lukte dat alleen met hulp, terwijl je zulke dingen toch niet zomaar aan iedereen vraagt. De Monti-stoma zorgt er nu voor dat ik volledig zelfstandig en makkelijker kan sonderen. Jammer dat ik vaak getroffen word door extra complicaties, zoals nu met dat abces. Ik heb ook constant zenuwpijnen in de onderste ledematen. Door gebrek aan romp- en buikspieren moet ik mijn evenwicht corrigeren met mijn armspieren waardoor ook mijn nek- en schouderspieren overbelast worden. Ik heb hierdoor wel dubbel zo dikke armspieren als mijn vriendinnen.”

Citaten (voorstellen)

“Ik ben zoals een knipmes… Ik heb nauwelijks nog buik- en rugspieren die mijn lichaam controleren.”

“Fietsen kost mij veel energie maar geeft mij ook veel energie”

“Ik zou graag met de tandem in Luxemburg gaan fietsen”

Link: https://www.hbvl.be/cnt/dmf20190306_04235744

Menu